Freyja kvað:
“Vaki mær meyja,
vaki mín vina,
Hyndla systir,
er í helli býr;
nú er rökkr rökkra,
ríða vit skulum
til Valhallar
ok til vés heilags.
Biðjum Herjaföðr
í hugum sitja,
hann geldr ok gefr
gull verðungu;
gaf hann Hermóði
hjálm ok brynju,
en Sigmundi
sverð at þiggja.
Gefur hann sigur sumum,
en sumum aura,
mælsku mörgum
ok mannvit firum;
byri gefr hann brögnum,
en brag skáldum,
gefur hann mannsemi
mörgum rekki.
Þór mun hún blóta,
þess mun hún biðja,
at hann æ við þik
einart láti;
þó er honum ótítt
við jötuns brúðir.
Nú taktu úlf þinn
einn af stalli,
lát hann renna
með runa mínum.”
Hyndla kvað:
“Seinn er göltur þinn
goðveg troða,
vilk-at (ekki) ek mar minn
mætan hlæða.
Flá ertu, Freyja,
er þú freistar mín,
vísar þú augum
á oss þannig,
er þú hefir ver þinn
í valsinni
Óttar unga
Innsteins bur.”
Freyja kvað:
“Dulin ertu, Hyndla,
draums ætla ek þér,
er þú kveður ver minn
í valsinni,
þar er göltur glóar
Gullinbursti,
Hildisvíni,
er mér hagir gerðu,
dvergar tveir,
Dáinn ok Nabbi.
Senn vit úr söðlum
sitja vit skulum
ok um jöfra
ættir dæma,
gumna þeira,
er frá goðum komu.
Þeir hafa veðjat
Vala málmi
Óttarr ungi
ok Angantýr;
skylt er at veita,
svá at skati inn ungi
föðurleifð hafi
eftir frændr sína.
Hörg hann mér gerði
hlaðinn steinum,
- nú er grjót þat
at gleri orðið; -
rauð hann í nýju
nauta blóði;
æ trúði Óttarr
á ásynjur.
Nú láttu forna
niðja talda
ok upp bornar
ættir manna:
Hvat ek Skjöldunga,
hvat ek Skilfinga,
hvat er Öðlinga,
hvat er Ylfinga,
hvat er höldborit,
hvat er hersborit
mest manna val
und Miðgarði?”
Hyndla kvað:
“Þú ert, Óttarr,
borinn Innsteini,
en Innsteinn var
Alfi inum gamla,
Alfr var Ulfi,
Ulfr Sæfara,
en Sæfari
Svan inum rauða.
Móður átti faðir þinn
menjum göfga,
hygg ek, at hún héti
Hlédís gyðja;
Fróði var faðir þeirrar,
en Fríund móðir;
öll þótti ætt sú
með yfirmönnum.
Auði var áður
öflgastur manna,
Hálfdan fyrri
hæstur Skjöldunga;
fræg voru fólkvíg,
þau er framir gerðu,
hvarfla þóttu hans verk
með himins skautum.
Efldisk hann við Eymund
æðstan manna,
en hann vó Sigtrygg
með svölum eggjum,
eiga gekk Almveigu,
æðsta kvenna,
ólu þau ok áttu
átján sonu.
Þaðan eru Skjöldungar,
þaðan Skilfingar,
þaðan Öðlingar,
þaðan Ynglingar,
þaðan höldborit,
þaðan hersborit,
mest manna val
und Miðgarði;
allt er þat ætt þín,
Óttarr heimski.
Var Hildigunnur
hennar móðir,
Sváfu barn
ok sækonungs;
allt er þat ætt þín,
Óttarr heimski.
Varðar, at viti svá.
Viltu enn lengra?
Dagur átti Þóru
drengja móður,
ólust í ætt þar
æðstir kappar:
Fraðmarr ok Gyrðr
ok Frekar báðir,
Ámr ok Jösurmarr,
Álfur inn gamli.
Varðar, at viti svá.
Viltu enn lengra?
Ketill hét vinur þeira,
Klypps arfþegi,
var hann móðurfaðir
móður þinnar;
þar var Fróði
fyrr en Kári,
inn eldri var
Álfr of getinn.
Nanna var næst þar
Nökkva dóttir,
var mögur hennar
mágur þíns föður;
fyrnd er sú mægð,
fram tel ek lengra;
kunna ek báða
Brodd ok Hörvi;
allt er þat ætt þín,
Óttarr heimski.
Ísólfr ok Ásólfr
Ölmóðs synir
ok Skúrhildar
Skekkils dóttur;
skaltu til telja
skatna margra;
allt er þat ætt þín,
Óttarr heimski.
.
Gunnarr balkr,
Grímr arðskafi,
járnskjöldr Þórir,
Úlfr gínandi.
Hervarður, Hjörvarður,
Hrani, Angantýr,
Búi ok Brámi,
Barri ok Reifnir,
Tindr ok Tyrfingr,
ok tveir Haddingjar;
allt er þat ætt þín,
Óttarr heimski.
Austr í Bolm
váru bornir
Arngríms synir
ok Eyfuru,
brökun var berserkja,
böl margs konar,
um lönd ok um lög
sem logi færi;
allt er þat ætt þín,
Óttarr heimski.
Kunna ek báða
Brodd ok Hörvi;
váru þeir í hirð
Hrólfs ins gamla.
Allir bornir
frá Jörmunreki,
Sigurðar mági,
- hlýð þú sögu minni, -
fólkum grimms,
þess er Fáfni vá.
Sá var vísir
frá Völsungi
ok Hjördís
frá Hrauðungi,
en Fylimi
frá Öðlingum;
allt er þat ætt þín,
Óttarr heimski.
Gunnarr ok Högni,
Gjúka arfar,
ok it sama Guðrún,
systir þeira;
eigi var Gutþormr
Gjúka ættar,
þó var hann bróðir
beggja þeirra;
allt er þat ætt þín,
Óttarr heimski.
Haraldur hilditönn
borinn Hræreki
slöngvanbauga,
sonur var hann Auðar,
Auðr djúpúðga
Ívars dóttir,
en Ráðbarður var
Randvers faðir;
þeir voru gumnar
goðum signaðir;
allt er þat ætt þín,
Óttarr heimski.”
Voru ellefu
æsir taldir,
Baldur er hné
vid banaþúfu;
þess lést Váli
verdr ad hefna,
síns bródur
sló hann handbana;
allt er þat ætt þin,
Óttar heimski!
Var Baldurs fadir
Burs arfþegi,
Freyr átti Gerdi,
hún var Gymis dóttir,
jötna ættar,
ok Aurbodu;
þó var Þjassi
þeirra frændi
skautgjarn jötun,
hans var Skaði dóttir.
Margt segjum þér
ok munum fleira,
vörumst at viti svo,
viltu enn lengra?
Haki var Hvednu
hóti bestr sona,
en Hvednu var
Hjörvardr fadir;
Heiður ok Hrossþjófur
Hrímnis kindar.
Eru völur allar
frá Viðólfi,
vitkar allir
frá Vilmeiði,
seiðberendr
frá Svarthöfda,
jötnar allir
frá Ými komnir.
Margt segjum þér
ok munum fleira,
vörumst at viti svo,
viltu enn lengra?
Varð einn borin
í árdaga
rammaukin mjög
rögna kindar;
níu báru þann
naddgöfgann mann
jötna meyiar
við jarðar þröm.
Margt segjum þér
ok munum fleira,
vörumst at viti svo,
viltu enn lengra?
Hann Gjálp um bar,
hann Greip um bar,
bar hann Eistla
ok Eyrgiafa,
hann bar Úlfrun
ok Angeyia,
Imdur ok Atla
ok Járnsaxa.
Sá var aukinn
jarðar megni,
svallköldum sæ
ok sonardreyra.
Margt segjum þér
ok munum fleira,
vörumst at viti svo,
viltu enn lengra?
Ól úlf Loki
vid Angurbodu,
en Sleipni gat
vid Svaðilfara;
eitt þótti skass
allra feiknast,
það var bródur frá
Býleistri komit.
Loki af hjarta
lindi brenndu,
fann hann hálfsviðinn
hugstein konu;
varð Loptr kviðugr
af konu illri;
þaðan er a foldu
flagð hvert komit.
Haf gengr hríðum
vid himin sjálfann,
líður lönd yfir,
en loft bilar;
þaðan koma snjófar
ok snarir vindar,
þá er i ráði,
að regn um þrjóti.
Vard einn borinn
öllum meiri,
sá var aukinn
jardar megni;
þann kveda stilli
stórauðugastann,
sif sifjaðan
sjötum gjörvöllum.
Þá kemur annar
enn máttkari,
þó þori ég eigi
þann að nefna;
fáir sjá nú
fram um lengra,
en Óðinn mun
úlfi mæta.
Freyja kvað:
“Ber þú minnisöl
mínum gesti,
svo hann öll muni
orð at tína
þessar ræðu
á þriðja morgni,
þá er þeir Angantýr
ættir rekja.”
Hyndla kvað:
“Snúðu braut héðan,
sofa lystir mik,
fær þú fátt af mér
fríðra kosta;
hleypr þú, Óðs vina,
úti á náttum,
sem með höfrum
Heiðrún fari.
Rannst að Óði
æ þreyjandi,
skutust þér fleiri
undir fyrirskyrtu;
hleypur þú, Óðs vina,
úti á náttum,
sem með höfrum
Heiðrún fari.”
Freyja kvað:
“Ek slæ eldi
of íviðju,
svá at þú eigi kemst
á braut héðan.”
Hyndla kvað:
Hýr sé ek brenna,
en hauðr loga,
verða flestir
fjörlausn þola;
ber þú Óttari
bjór at hendi
eitri blandinn mjök,
illu heilli.”
Freyja kvað:
“Orðheill þín
skal engu ráða,
þóttú, brúðr jötuns,
bölvi heitir;
hann skal drekka
dýrar veigar;
bið ek Óttari
öll goð duga.”
