Fyrsti hluti
1. Fyrir upprisu Drottins vors Jesú Krists frá dauðum, sögðu postularnir; Spyrjum Drottinn útúr; Drottinn, opinberaðu oss undrin.
2. Og Jesú sagði við þá; Ef ég afklæðist líkamans holdi þá get ég ekki sagt ykkur frá þeim.
3. En þegar hann hafði verið grafinn og var aftur upprisinn, þá þorðu þeir eigi að spyrja hann, vegna þess að ásýnd hans var ekki hann sjálfur, heldur sáu þeir fullnustu Guðdómsins.
4. Þessvegna dró Bartólómeus sig nær Drottni og sagði; Ég þarf að eiga orðastað við yður Drottinn.
5. Og Jesú svaraði honum; Ég veit hvað þú ætlar að segja, nefndu hvað sem þú vilt vita og ég mun svara þér.
6-7. Og Bartólómeus sagði; Drottinn, þegar þú áttir að hengjast á krossinn, þá fylgdi ég þér eftir úr mikilli fjarlægð og sá þig hengdann uppá krossinn og englarnir stigu niður af himni og tilbáðu yður. Og þegar myrkrið hvelfdist yfir þá sá ég, og ég sá yður, að þú varst víðsfjarri krossinum og ég heyrði rödd í iðrum jarðar og mikið vein og gnístran tanna, einsog í skyndi.
8-9. Og Jesú svaraði og sagði; Blessaður sért þú, Bartólómeus minn elskaði, vegna þess að þú sást þennan leyndardóm, og nú mun ég segja þér frá öllum þeim hlutum sem þú spyrð mig um. Því að þegar ég hvarf burt af krossinum þá steig ég niður til Heljar -Hadesarríkis- til að ég fengi vakið upp Adam og alla sem með honum voru, samkvæmt bón Mikaels erkiengils.
10. Þá sagði Bartólómes; Drottinn, hvaða rödd var það er heyrðist?
11. Jesús svaraði honum; Hades/Hel sagði við Beliar; Einsog ég hefi fyrirfram skynjað, þá nálgast nú Guð. – Slavneska heldur áfram; Og englarnir grétu fyrir framan kraftana og sögðu; Fjarlægið hlið yðar, þér prinsar, fjarlægið hinar eilífu dyr, því að sjá, Konungur dýrðarinnar stígur nú niður.
12. Hades sagði; Hver er Konungur dýrðarinnar sem stígur nú niður til vor frá himnum?
13-15. Og þegar ég hafði gengið niður 500 þrep, þá var Hades óstyrkur, tautandi; Ég heyri andardrátt Hins Hæsta, og ég fæ eigi afborið það. 14. En djöfullinn svaraði og sagði; Ó Hades, gefstu ekki upp, vertu sterkur, því að Guð sjálfur hefur eigi stigið niður til jarðar. 15.En þegar ég hafði stigið niður enn ein 500 þrep, þá hrópuðu englarnir og kraftarnir; Gerist klár, lyftið hlerunum, því að Konungur dýrðarinnar stígur niður. Og Hades sagði; Ó mig auman, því að ég heyri nú andardrátt Guðs.
Gríska; 16-17. Og Belíar sagði við Hades; Gáðu vel að því hver þarna fer, því að það er Elías eða Enok eða einhver af spámönnunum sem mér virðist þessi maður vera. En Hades svaraði Dauðanum og sagði; Sex þúsund árin hafa enn ekki klárast. Og hvenær gerist það, ó Belíar, þú veist að summa þeirra er í mínum höndum.
Slavneska; 16-17. Og djöfullinn sagði við Hades; Hví hræðir þú mig Hades? Þetta er spámaður, og hann hefur gert sig líkan Guði, þennan spámann tökum við og færum hann þeim sem halda sig geta stigið upp til himna. 17. Og Hades sagði; Hver spámannanna er það? Sýndu mér, er það Enok, hinn réttvísi ritari? En Guð hefur þó ekki leyt honum að koma til jarðar fyrr en árin sex þúsund eru á enda. Segir þú að það sé Elías, hefnandinn? En áður kom hann eigi niður. Hvað get ég gert, ef eyðileggingin hefur náð Guði, því að vissulega eru endalok okkar í nánd? Því að ég hefi summu áranna í höndum mínum.
Belíal; 18. Verið ekki óstyrk, festið hlerana og styrkið slagbrandana, Guð kemur ekki ofan frá jörðunni.
19. Hades sagði við hann; Þessi ráð þín reynast mér alls ekki góð, magi minn er tómur og innyfli mín pínd, annað fæst ekki staðist en að Guð nálgist oss. Hvert get ég flúið undan mætti ásýndar hins mikla konungs? Leyfið mér að hverfa inní sjálfan mig, því að ég var gjörður fyrri en þú.
20. Þá gekk ég inn og ávítaði hann harðlega og batt hann með fjötrum sem enginn fær slitið, og ég færði alla patríarkana og kom síðan aftur á krossinn.
21. Bartólómeus spurði hann; Segðu mér Drottinn, hver var sá sem englarnir héldu uppi með höndum sínum, sá maður sem var stórgerður mjög?
22. Jesú svaraði og sagði við hann; Það var Adam, hinn fyrst skapaði, fyrir hvers sakir ég steig niður af himnum til jarðar. Og ég sagði við hann; Ég var hengdur á krossinn vegna þín og vegna barnanna þinna. Og þegar hann heyrði þetta rumdi hann og sagði; Það var fyrir miskunn þína og góðvild, ó Drottinn.
23. Og aftur mælti Bartólómeus; Drottinn, ég sá englana stíga niður frammi fyrir Adam og syngja lof.
24. En einn sá stórkostlegasti af englunum, voldugri en hinir, vildi ekki stíga aftur upp með þeim; og hann hafði í hendi sinni eldsverð mikið og starði á þig einan, án þess að haggast.
Slavneska; 25-27. Og allir englarnir grátbáðu hann um að koma upp, en hann vildi það ekki. En þegar þú skipaðir honum að fara upp, þá sá ég eldsloga mikinn fara útaf hendi hans og inní Jerúsalem. 26. Og Jesú sagði við hann; Blessaður sért þú Bartólómeus, minn elskaði, því að þú sást þessa leyndardóma. Þetta var einn af hefndarenglunum sem standa frammi fyrir hásæti Föðurs míns; og hann sendi mér þennan engil. 27. Og það var þessvegna sem hann vildi ekki stíga upp, því að hann þráði að eyða öllum kröftum heimsins. En þegar ég skipaði honum að stíga upp, þá fór logi útaf hendi hans og rifti í sundur slæðu musterisins, reif hana í tvo búta til vitnis fyrir Ísraels börnin um þrautagöngu mína, því að þau höfðu krossfest mig.
Gríska; 28-29. Og þegar hann hafði þetta mælt, þá sagði hann við postulana; Hinkrið eftir mér á þessum stað, því að í dag er fórnfært í Paradís. 29. Og Bartólómeus svaraði og sagði við Jesú; Drottinn, hvaða fórn er það sem gefin er í paradís? Og Jesú sagði; Það eru sálir réttlátra sem í dag hafa skilið við líkamann og haldið til paradísar, og ef ég er ekki viðstaddur þá geta þær ekki komið inní paradís.
30. Og Bartólómeus sagði; Drottinn, hversu margar sálir fara útaf heiminum á degi hverjum? Jesú svaraði honum; Þrjátíu þúsund.
31-33. Bartólómeus sagði við hann; Drottinn, þegar þú varst á meðal vor og kenndir orðið, tókstu þá á móti fórnum í Paradís? Jesús svaraði og sagði við hann; Varfærnislega segi ég yður, minn elskaði, að ég kenndi bæði orðið með yður og sat samtímis við hlið Föðurs míns, og tók á móti fórninni í paradís hvern einasta dag. 32. Bartólómeus svaraði og sagði við hann; Drottinn, ef þrjátíu þúsund sálir fara útaf heiminum á hverjum degi, hversu margar af þeim sálum reynast réttlátar? Jesús sagði við hann; Varla þrjár, minn ástkæri. 33. Aftur mælti Bartólómeus; Og hvernig fara þessar þrjár inní Paradís? Jesús sagði honum; Þessar þrjár stíga inní Paradís og fá sér hvíld í faðmi Abrahams; en hinar fara inní stað upprisunnar, því að þær eru ólíkar.
34. Bartólómeus sagði við hann; Drottinn, hversu margar sálir umfram þessar fæðast í heiminum á hverjum degi? Jesús sagði honum; Aðeins einni fleiri sál fæðist umfram þær sem hverfa á braut.
35. Og þegar hann hafði sagt þeim þetta, þá veitti hann þeim frið og hvarf á braut.
Annar hluti
1. Nú voru postularnir þar á sama stað, ásamt Maríu. 2. Og Bartólómeus fór og sagði við þá Pétur, Andrés og Jóhannes; Við skulum spyrja hana, þá útvöldu, um það hvernig hún gat skynjað hið óskilgreinanlega, og hvernig hún gat fengið getnað af honum sem enginn fær borið, og hvernig hún fékk hann alið í heiminn með slíkum mætti. En þeir hikuðu við að spyrja hana. 3. Því sagði Bartólómeus við Pétur; Þú sem ert leiðtogi og kennari minn, færðu þig nær og spurðu hana. En Pétur sagði við Jóhannes; Þú ert hreinn sveinn og óflekkaður, -og elskaður- og þú verður að spurja hana.
4. Og á meðan þeir deildu svona og þráttuðu, þá nálgaðist Bartólómeus hana glaður í bragði og sagði við hana; Þér sem njótið blessunar og upphafningar í sáttmála Hins Hæsta, vér ósaurgaðir postular biðjum þig að segja oss frá því hvernig þú gast getið hið óskiljanlega, hvernig þú fórst að því að bera þann sem eigi varð borinn, og hvernig þú gast alið hann með slíkum mikilfengleika.
5. En María sagði við þá; Spyrjið mig eigi um þennan leyndardóm. Ef ég færi að segja yður frá þessu, þá myndi eldur spretta fram af vitum mér og brenna upp allan heiminn.
6-9. En þeir héldu samt áfram að spyrja hana. Og þarsem hún gat ekki komist undan því að hlýða á postulana, þá sagði hún; Vér skulum rísa upp í bæn. 7. Og postularnir stóðu á bakvið Maríu, en hún sagði við Pétur; Pétur, leiðtogi, þú styrki stólpi, stendur þú á bakvið oss? Sagði ekki Drottinn; Kristur er höfuð mannsins? stattu því fyrir framan mig og biðstu fyrir. 8. En þeir sögðu við hana; Drottinn kom helgidómi/sáttmála sínum fyrir í yður og það var fyrir hans velþóknun að þú varðst þunguð og barst hann, og því átt þú að vera leiðtoginn í bæninni. 9. En hún sagði við þá; Þér eruð skínandi stjörnur, og einsog spámaðurinn sagði; `Ég lyfti augum mínum til hæðanna, því að þaðan kemur hjálp mín´; Nú eruð þér hæðirnar og yður sómir að biðja.
10. Postularnir sögðu við hana; Þú átt að stjórna bæninni, því að þú varst móðir hins himneska konungs. 11. María sagði þeim; Í yðar líkingu myndaði Guð spörvana, og sendi þá fram til heimshornanna fjögurra.12. En þeir sögðu við hana; Honum sem varð vart haldið innan veggja himnanna sjö þóknaðist að dveljast innra með yður.
13. Þá reis María upp frammi fyrir þeim og baðaði út höndum sínum móti himnunum og byrjaði að mæla svo;
Elphue Zarethra Charboum Nemioth Melitho Thraboutha Mephnounos Chemiath Aroura Maridon Elison Marmiadon Seption Hesaboutha Ennouna Saktinos Athoor Belelam Opheoth Abo Chrasar. Sem útleggst á gríska tungu;
Ó Drottinn, alvitri og mikilfenglegasti konungur alheimsins, þú sem ert ólýsanlegur og óskeikull, og grundvallaðir mikilfengleika himnanna og allra hluta með orði, svo að útúr myrkrinu leystir þú og festir saman undirstöður himnanna í friði, færðir hið óreiðukennda efni í form, og færðir reglu yfir þá hluti sem voru í óstjórn , greindir sundur myrkraþokuna frá ljósinu, grundvallaðir uppsprettu allra vatnanna, þú sem færð verur loftsins til að skjálfa og ert ótti þeirra sem eru á jörðinni, þú sem gjörðir jörðina og veldur því að hún tórir, þú sem fyllir hana og gefur öllum verum næringu með blessunarskúrum. Sonur Föðursins, þú sem himnarnir sjö fengu vart haldið, en sem varst sáttur við að dveljast óþjáður í mér, fylltur af orði Föðursins svo að allir hlutir voru skapaðir í þér; veit dýrð þínu mikilfenglegasta nafni, og bið mig að mæla frammi fyrir þínum heilögu postulum.
14. Og þegar hún hafði endað bænina mælti hún svo við þá; Setjumst niður á grundina og kom þú Pétur leiðtogi og sestu mér á hægri hönd og settu vinstri hönd þína undir handarkrika minn og þú Andrés, gerðu það við vinstri hönd mína og þú Jóhannes jómfrú skalt halda saman barmi mínum og þú Bartólómeus átt að setja hné þín við bak mitt og halda um axlir mínar, til þess að beinin mín skiljist ekki í sundur þegar ég byrja að mæla.
15. Og þegar þeir voru búnir að þessu þá hóf hún að mæla; Þegar ég dvaldist í musteri Guðs og þáði fæðslu mína frá engli, einn ákveðinn dag birtist mér einhver í líkingu engils, en andlit hans var ógreinanlegt og hann bar ekki bikar né brauð í hendi sér einsog engillinn sem birtist mér fyrrum.
16. Og um leið rifnaði musterisslæðan í tvennt og gríðarlegur jarðskjálfti reið yfir, og ég féll til jarðar, því að ég fékk eigi þolað ásýnd hans. En hann setti hönd sína undir mig og reisti mig upp og ég leit til himnanna og þá kom daggarský og lét rigna yfir mig frá toppi til táar, og hann þerraði mig með kirtli sínum. 18 Og hann sagði við mig; Heil sértu, þú sem ert sérlega blessuð, hið útvalda ker, óþrjótandi náðar. 19. Og hann sló til klæðis síns á hægri hönd og þá birtist þar stór brauðhleifur, og risastór bikar fullur af víni; og hann setti þau á altarið í musterinu og drakk fyrst af bikarnum sjálfur en hann gaf mér líka. Og ég sá, ég sá brauðið og bikarinn í fullnustu sinni, einsog þau voru.
20. Og hann sagði við mig; Enn munu líða þrjú ár og þá sendi ég orð mitt til þín og þú munt þunguð verða af syni og gegnum hann mun allt sköpunarverkið frelsun hljóta. Friður sé með yður, þér elskaða, og megi friður minn vera með yður að eilífu.
21. Og er hann hafði þetta mælt þá hvarf hann mér sjónum og musterið varð aftur einsog það átti að sér að vera.
22. Og á meðan hún mælti svo, þá gekk eldur útaf vitum hennar, og veröldin var við það að steypast; en Jesús birtist þá skyndilega og sagði við Maríu; Seg þú eigi meira frá þessari ráðgátu, svo að sköpunarverk mitt steypist eigi í dag. Og postularnir voru slegnir ótta við að Drottinn fyndi að við þá.
þriðji hluti
1-9. Og hann fór með þau uppá fjallið Mauria, og settist þeim í milli. 2. En þau hikuðu við að spyrja hann útúr, þau voru hrædd. 3. En Jesú svaraði og sagði við þau: Spyrjið mig að því er yður lystir, því að ég vil kenna yður, og ég mun sýna yður. Að áliðnum sjö dögum mun ég stíga upp til Föðurs míns, og þið munuð þá eigi framar sjá mig í þessari ásýnd. 4. En þau voru enn efagjörn og sögðu við hann; Sýndu okkur hið djúpa hyldýpi, samkvæmt þínu loforði. 5. Og Jesú sagði þeim; Það er ekki gott fyrir yður að sjá hyldýpið, að því frátöldu að þér þráið það, að það komi yfir samkvæmt loforði mínu, komið, fylgið mér og sjáið. 6. Og hann leiddi þau á brott til staðar sem kallaður er Kerúbi, það er staður sannleikans. 7. Og hann kallaði til englanna í Vestri og jörðunni var flett upp sem bókarskrollu og djúpið opinberaðist þeim. 8. Og þegar postularnir sáu það, þá féllu þau frammá ásjónur sínar á jörðinni. 9. En Jesú reisti þau við, og sagði; Sagði ég ekki við yður “það er ekki hollt fyrir yður að skoða djúpið”? Og aftur kallaði hann til englanna, og hyldýpinu var lokað.
Fjórði hluti
1. Og hann tók þau og færði aftur á Olífufjallið.
2. Og Pétur sagði við Maríu; Þér sem eruð í miklum náðum, biðstu þess við Drottinn að hann opinberi oss þá hluti sem eru í himnunum.
3. Og María sagði við Pétur; Ó þú steinn sem brotinn varst úr klettinum, byggði ekki Drottinn vor kirkju sína á þér? Því skalt þú fara fyrstur og spyrja hann.
4-5. Pétur sagði aftur; Ó helgidómur sem útbreiddust ert. 5. María sagði; Þú ert í mynd Adams; var hann ekki skapaður fyrst og svo Eva? Líttu til sólarinnar, sem einsog Adams ásjóna er björt og á tunglið, sem er fullt af leir vegna misgjörðar Evu. Því að Guð staðsetti Adam í austri og Evu í vestri, og skipaði ljósunum þannig að sólin myndi skína í austri yfir Adam og hans eldlegu vagna, og að máninn í vestri skyldi gefa ásjónu Evu ljós sem er einsog mjólk.Og það var hún sem óhlýðnaðist boði Drottins. Þessvegna var máninn þakinn leir og gefur eigi mikið ljós. Þarfyrir átt þú, sem ert í líkingu Adams, að fara og spyrja hann; en í mér dvaldist hann forðum til að ég mætti endurreisa styrk konunnar.
6. Þá er þau höfðu klifið uppá topp fjallsins, og meistarinn hafði aðskilið sig og var stuttan spöl í burtu, þá sagði Pétur við Maríu; Þér eruð sú sem hefur gert misgjörð Evu að engu, breytt henni úr skömm í gleði, og það er því leyfilegt af yður að spyrja.
7-9. Þegar Jesú birtist aftur sagði Bartólómeus við hann; Drottinn, sýndu oss andstæðing mannanna svo að vér fáum skoðað hann, hverrar gerðar hann er, og hver hans störf eru og hvaðan hann kemur og hvaða kraft hann hefur fyrst að hann þyrmir jafnvel eigi þér, en olli því að þú varst hengdur á tréð. 8. En Jesús leit á hann og sagði; Þú ljónshjarta! Þú baðst um að þér yrði sýnt það sem þú megnar ekki að sjá. 9. En Bartólómeusi var órótt og hann féll til fóta Jesú og byrjaði að mæla svo; Ó þú óslökkvandi lampi, Drottinn Jesú Kristur, skapari hins eilífa ljóss sem gefið er þeim sem elska þig, náðina sem fegrar allt, og hefur gefið oss hið eilífa ljós með komu þinni í heiminn, og framkvæmt verk Föðursins, breyttir ásjónu Adams í kátínu og hentir burt sorgum Evu glaður í bragði eftir fæðingu yðar af jómfrú: minnstu eigi illskunnar gegn mér, en veittu mér orðið sem ég bið um.
10. Og er hann hafði þetta mælt, þá reisti Jesú hann við og sagði honum; Bartólómeus, viltu sjá andstæðing manna? Ég segi þér að þegar þú lítur hann þá munt ekki bara þú heldur allir postularnir og María falla fram á ásjónur yðar og verða sem dauð lík.
11. En þau sögðu öll við hann; Drottinn, leyfðu oss að sjá hann.
12-15. Og hann leiddi þau niður af Ólífufjallinu og horfði reiðilega á englana sem gæta Heljar (Tartarus) og kallaði til Mikaels að blása í lúðurinn sem hæðstur er á himnum. Og Mikael blés og jörðin skókst og Belíar kom upp, borinn af 660 englum og bundinn eldlegum keðjum. 13. Og lengd hans var 1600 kúbít og andardráttur hans 40 kúbít og andlit hans var sem logandi eldingar og augu hans full af myrkum logum. Og útaf nösum hans gekk fúll reykur, og munnur hans var sem snarbrött hyldýpisgjá, og einn vængja hans var “four-score” kúbít. 14. Og um leið og postularnir höfðu hann litið þá féllu þeir til jarðar frammá andlit sín og urðu sem dauðir. 15. En Jesú dreif sig til þeirra og reisti postulana við og gaf þeim máttar anda og hann sagði við Bartólómeus; Komdu nær Bartólómeus, og traðkaðu á hálsi hans með fæti þínum, og þá mun hann segja þér frá verkum sínum, hver þau eru, og hvernig hann villir mennina. 16-17. Og Jesú stóð í fjarska ásamt hinum postulunum. 17. Og Bartólómeus var sleginn ótta, og hann kallaði hátt og sagði; Blessað sé nafn þíns eilífa ríkis, nú og um allar aldir. Og þegar hann hafði talað gaf Jesú honum leyfi og sagði; Farðu og traðkaðu ofaná hálsi Belíars; og Bartólómeus hljóp af stað og henti sér á háls hans; og Belíar nötraði.
18-22. Og Bartólómeus var hræddur og flúði og sagði við Jesú; Drottinn, gefðu mér tötur af klæði þínu til þess að ég öðlist hugrekki til að færa mig nærri honum. 19. En Jesú sagði við hann; Þú getur ekki fengið klæðisbút hjá mér því að þetta eru ekki þau klæði sem ég klæddist áður en ég var krossfestur. 20. Og Bartólómeus sagði; Drottinn, ég óttast, að einsog hann þyrmdi ekki englum þínum þá gleypi hann mig líka. 21. Jesús sagði við hann; Voru ekki allir hlutir gjörðir með mínu orði, og andarnir settir undir Salómon vegna vilja Föðurs míns? Þar fyrir skalt þú fara með boði orðs míns og í mínu nafni, og spyrja hann að hverju sem þú vilt. 22. [Og Bartólómeus signaði sig og bað til Jesú og faldi sig á bakvið hann. En Jesú sagði; Farðu nær. Og þegar Bartólómeus færði sig nær þá virtust klæði hans loga. Jesús sagði við Bartólómeus; Gjörðu einsog ég sagði þér, traðkaðu oná hálsi hans og spurðu hver kraftur hans sé.] Og Bartólómeus fór og traðkaði á hálsi hans og ýtti andliti hans ofní jörðina, allt upp að eyrum. 23-27. Og Bartólómeus sagði við hann; Segðu mér hver þú ert og hvert þittnafn er. Og hann svaraði; Léttu aðeins tak þitt og þá skal ég segja þér hver ég er og hversvegna ég er hér kominn og hvert starf mitt er og krafturinn. 24. Og hann létti á honum og sagði; Segðu frá öllu sem þú hefur gert og öllu sem þú ert að gera. 25. Og Beliar svaraði og sagði; Ef þú vilt þekkja nafn mitt, þá var ég í fyrstu kallaður Satanael, sem þýðir sendiboði Guðs, en þegar ég hafnaði ímynd Drottins varð nafn mitt Satan, þ.e.a.s engill heljar. 26. Og Bartólómeus sagði aftur við hann; Opinberaðu mér alla hluti og feldu ekki neitt fyrir mér. 27. Og hann sagði honum; Ég sver fyrir þér við kraft Guðsdýrðar að þó svo að ég vildi fela eitthvað þá gæti ég það ekki, því að sá sem dæmir mig er nærri. Hefði ég svo getað gert þá hefði ég eytt þér einsog þeim sem komu á undan þér.28. Því að vissulega var ég skapaður fyrstur engla; því að þegar Drottinn skapaði himnana þá tók hann handfylli af eldi og mótaði mig fyrstan, Mikael annan [Auka úr Vínarþýðingunni, kemur þarna einhversstaðar á milli; Því að hann átti Soninn áður en himnarnir og jörðin voru sköpuð - því þegar honum þóknaðist að gjöra þau þá mælti Sonur hans sitt orð - svo að við yrðum öll sköpuð með vilja Sonarins og samþykki Föðursins. Hann skapaði mig fyrstan segi ég, næstan Mikael leiðtoga herfylkinganna á hæðum] , Gabríel þriðja, Úríel fjórða, Raphael fimmta, Nathanael sjötta og aðra engla sem ég kann ekki að nefna. Því að þeir bera borða og stafi Drottins og þeir lemja mig með spjótum síinum og elta mig sjö sinnum hverja nótt og sjö sinnum hvern dag, og láta mig aldrei í friði og brjóta allan kraft minn á bakaftur. Þeir eru hinir tólf englar hefndarinnar sem standa frammi fyrir hásæti Drottins; þeir eru fyrst sköpuðu englaverurnar.
30-36. Og þar á eftir voru allir englarnir skapaðir. Í fyrsta himninum er hundraðsfjöld, í öðrum himninum er hundraðsfjöld, og í hinum þriðja er hundraðsfjöld, hinum fjórða hundraðsfjöld og í þeim fimmta er hundraðsfjöld og í sjötta er hundraðsfjöld og hinum sjöunda hundraðsfjöld, og fyrir utan himnana sjö er Jerúsalem, þar er fyrsta undirstaða kraftanna sem verka á menn. 31. Og fjórir aðrir englar eru settir yfir vindana. Fyrsti engillinn er yfir norðrinu, og hann kallast Chairoum og hefur í hendi sinni eldlegan staf, og hann heldur aftur af straumi vökvans svo að jörðin blotni ekki of mikið. 32. Og engillinn sem er yfir norðrinu er kallaður Oertha; hann hefur eldblys í hendi og heldur þeim að síðunum og hann iljar upp hinn mikla kulda sinn, svo að hann frysti ekki heiminn. 33. Og engillinn sem er yfir suðrinu er kallaður Kerkoutha og þeir slá á hörku hans svo að hann hristi ekki jörðina. 34. Og engillinn sem er yfir í suðvestri er kallaður Naoutha, og hann hefur snjóstaf í hendi sér og hann stingur honum uppí munn sinn til að slökkva eldinn sem gengur útaf munni hans. Og ef engillinn kæfði ekki eldinn í munni sér þá myndi öll veröldin standa í ljósum logum. 35. Ogsvo er annar engill sem er settur yfir hafið sem gjörir það ólgusamt einsog öldurnar sýna frammá. 36. En af afgangnum segi ég þér ekki, því að sá sem viðstaddur er leyfir mér það eigi.
37-41. – frekar óskiljanlegur texti í byrjun, ég get eiginlega ekki þýtt nr37 og þá er MIKIÐ sagt – 37. Bartólómeus sagði við hann; Hvernig refsar þú sálum manna? 38. Vilt þú að ég lýsi fyrir þér refsingum hræsnaranna, baktalendanna, háðfuglanna, skurðgoðadýrkendanna, hinna ágjörnu, miðlanna, þeirra sem trúa á oss og allra þeirra sem ég villi?
Latínu textinn; 38. Þegar ég gjöri sjónhverfingar fyrir þá. En þeir sem gjöra þessa hluti, samþykkja þá eða fylgja þeim munu fyrirfarast með mér. 39. Bartólómeus sagði við hann; Vertu fljótur að lýsa fyrir mér hvernig þú sannfærir mennina um að fylgja ekki Guði, og lýstu þínum illu listum, sem sleipar eru og myrkar, og fá þá til að yfirgefa hina sléttu og skínandi vegu Drottins.
Gríska aftur; 39. Bartólómeus sagði við hann; Ég vil að þú lýsir þessu í fáum orðum. 40. Og hann laust tönnunum saman, gnísti þeim og uppúr botnlausa pyttinum kom hjól með sverði sem lýsti af eldi og á sverðinu voru rör. 41. Og ég spurði hann og sagði; Hvaða sverð er þetta?
42. Og hann sagði; Þetta sverð er sverð hinna gráðugu; og í gegnum eitt rörið falla þeir sem með græðgi sinni finna upp allskonar leiðir til að syndga; og í næsta rörið fara bakníðendur sem níða nágranna sinn í laumi; í þriðja rörið eru sendir hræsnararnir og restin sem ég buga með vélráðum mínum.
Latína; 40. Og Anti-Kristur sagði; Ég mun segja þér. Og hjól reis uppúr djúpinu, það var með sjö glóandi hnífum. Á fyrsta hnífnum voru tólf rör. … 42. Anti-Kristur svaraði; Eldrörið er á fyrsta hnífnum, í það eru settir þeir sem spá fyrir öðrum, töframenn og kuklarar, og þeir sem trúa þeim og leita þá uppi, því að í hjörtum sínum hafa þeir fundið upp falskar spár. Í annarri eldpípunni eru í fyrsta lagi guðlastarar …. þeir sem sjálfsmorð hafa framið …. skurðgoðadýrkendur …. Í restinni eru í fyrsta lagi meinsvarar eiða …. löng upptalning.
Gríska; 43.Og Bartólómeus sagði; Gjörir þú þessa hluti þá af sjálfum þér einum? 44. Og Satan sagði; Ef ég hefði verið fær um að ganga fram með algeru sjálfræði þá hefði ég eytt allri veröldinni á þremur dögum; en hvorki ég né neinn af þeim sex hundruð göngum þannig fram. Því að við höfum aðra þjóna sem við getum skipað, og við gefum þeim króka með mörgum göddum og sendum þá fram til að veiða, og þeir veiða sálir mannanna handa oss, tælandi þá með allskonar sætum beitum, þ.e með drykkjuvímu og hlátri, með baktali, hræsni, nautnum, saurlífi, og restinni af hégómanum sem kemur uppúr kistum þeirra.
45. Og ég vil einnig segja þér nöfnin á hinum englunum. Engill haglsins er kallaður Mermeoth, og hann heldur haglinu yfir höfði sér, og ráðgjafar mínir fyrirskipa honum og senda hann hvert sem þeim lystir. Og aðrir englar eru þar og ríkja yfir snjónum, og aðrir yfir þrumunni og aðrir yfir eldingunni og þegar einhver af öndum vorum fer um láð eða lög þá skjóta þessir englar á oss logandi steinum og kveikja í limum okkar.
46-47. Bartólómeus sagði; Vertu stilltur þú dreki pyttsins. Og Beliar sagði; Marga hluti vil ég segja þér um englana. Þeir sem þjóta saman yfir himneska staði og um jörðina eru þessir; Mermeoth, Onomatath, Douth, Melioth, Charouth, Graphathas, Oethra, Nephonos, Chalkatoura. Með þeim fljúga allir hlutir sem eru á himnum og í jörðu og undir jörðinni.
48-51. Bartólómeus sagði við hann; Vertu stilltur
-vertu þægur- og vertu hljóður svo að ég geti spurt minn Drottinn. 49. Og Bartólómeus féll frammá ásjónu sína og jós mold yfir höfuð sitt og hóf að mæla; Ó Drottinn Jesú Kristur, hið mikla og dýrðlega nafn. Allir himneskir herskarar syngja þér lof, ó Meistari, og ég sem er óverðugur lofa þig með vörum mínum. Heyr bón mína, þjóns þíns … ó Drottinn Jesú Kristur hlýð á mig og sýndu syndurunum miskunn. 50. Og þegar hann hafði þetta mælt, þá sagði Drottinn við hann; Rístu upp, leyfðu þeim sem ymjar að rísa upp; ég mun opinbera þér afgang þessara mála. 51. Og Bartólómeus reisti Satan við og sagði við hann; Farðu í þinn stað ásamt þínum englum, en Drottinn sýni öllum heimi sínum miskunn.
52-54. En djöfullinn sagði; Láið mér og ég mun sega yður frá því hvernig mér var kastað niður í þennan ðytt og hvernig Drottinn skapaði manninn. Ég fór fram og til baka um heiminn og Guð sagði við Mikael; Færðu mér klessur úr fjórum heimhornunum og vatn úr fjórum vatnsföllum paradísar. Og þegar Mikael færði þetta Guði þá mótaði hann Adam á svæðinu í austri og mótaði klessuna sem var formlaus og teygði sinarnar og æðar utanum hana og setti í hana liðamót; og Guð tignaði hann, sjálfan sig fyrir sig, því að Adam var í líkingu Guðs, hann tignaði hann þessvegna. Og þegar ég kom frá heimsenda þá sagði Mikael; Tignaðu mynd Guðs, sem hann hefur gert í eigin ímynd. En ég sagði; Ég er af eldi, ég var fyrst skapaður og á ég að tilbiðja leir og efni? 55-60. Og Mikael sagði við mig; Tilbiddu, annars mun Guð reiðast þér. En ég sagði við hann; Guð mun ekki reiðast mér; en ég mun reisa hásæti mitt andspænis hásæti hans og ég mun verða einsog hann er. Þá reiddist Guð mér og kastaði mér niður, eftir að hann hafði látið opna glugga himnanna. Og þegar mér var kastað niður, þá spurði hann líka hina 600, undirsáta mína, hvort að þeir vildu tilbiðja; en þeir sögðu; Eins og vér höfum séð fyrsta engilinn gjöra, eins viljum vér eigi tilbiðja þann sem minni er en við sjálfir. Þá var þeim sex hundruð líka kastað niður ásamt mér. Og eftir að okkur var kastað niður þá voruð við skynlaus í fjörtíu ár, og þegar sólin skein sjö sinnum skærar en eldur þá vaknaði ég skyndilega; og ég leit í kringum mig og sá undirsátana sex hundruð í samskonar svíma. Og ég vakti son minn Salpsan og tók hann með í ráðabrugg um hvernig ég gæti blekkt manninn sem átti sök á því að mér hafði verið kastað útúr himnaríki. Og þannig lét ég það verða. Ég tók flösku mér í hönd og skrapaði svitann af bringu minni og hár undan handarkrika mínum og þvoði mér í uppsprettum vatnsfallanna fjögurra sem höfuðárnar fjórar renna frá, og Eva drakk af þessu og girndin kom yfir hana; því ef hún hefði ekki verið drukkin af vatninu hefði mér ekki verið unnt að blekkja hana. Og Bartólómeus skipaði honum að fara til heljar.
61-63. Og Bartólómeus kom til baka og féll til fóta Jesúsar og byrjaði társtokkinn að mæla svo; Abba, Faðir, sem allt veist um oss, Orð Föðursins, sem himnarnir fengu vart haldið en sem lét sig hafa það í sælu og þægindum að dveljast í líkama Jómfrúarinnar; sá sem Jómfrúin vissi ekki hver var; en sem hafði með hugsun sinni látið allt gerast; þú gefur oss það sem vér þurfum áður en þú ert beðinn. Þér sem voruð skrýddur þyrnikórínu til þess að undirbúa oss sem iðrumst til að taka á móti gersemis kórónu frá himnum; hengdur á tréð, lat; til þess að snúa oss frá tré lostans. Gríska; Drakkst vín blandað galli til að geta gefið oss víndrykk samviskunnar, og varst stunginn í síðuna með spjóti til að vér mættum fyllast á líkama þínum og blóði: Þú sem gafst vatnsföllunum fjórum nöfn; hinu fyrsta Phison, vegna trúarinnar -pistis- sem þú komst í heiminn til að kenna; öðru Geon, því að maðurinn var gerður af jarðvegi -ge-; því þriðja Tigris, vegna þess að fyrir það opinberaðist oss hin eðlislíka Þrenning himnanna – Trigis-; hinu fjórða Euphrates, vegna þess að þín nærvera í veröldinni gjörði hverri sál kleyft að gleðjast – euphranai- fyrir orð ódauðleikans.
64-65. Guð minn og Faðir, hinn mesti, Konungur minn; bjarga þú Drottinn syndurunum. Þegar hann hafði þetta beðið þá sagði Jesú við hann; Bartólómeus, Faðir minn skírði mig Krist, til þess að ég mætti stíga niður til jarðar og smyrja hvern mann sem til mín kæmi með lífsins olíu; og hann kallaði mig Jesú til að ég mætti lækna synd allra þeirra sem vita ekki betur, og gefa mönnunum sannleika Guðs.
66-68. Og aftur sagði Bartólómeus við hann; Drottinn, leyfist mér að opinbera þessa leyndardóma hvaða manni sem er? Jesú sagði honum; Bartólómeus minn ástkæri, þeim sem eru trúfastir og færir um að halda þessu fyrir sig, þeim máttu treysta fyrir þessu. Því að sumir eru þessa verðugir, en það eru aðrir sem ekki hæfir að treysta í þessum efnum; því að þeir eru hégómlegir og montnir, fylliraftar, hrokafullir, ómiskunnsamir, þátttakendur í skurðgoðadýrkun, upphefjendur saurlifnaðar, baknagendur, kennarar í fíflalátum, fremjandi öll illvirki sem djöfullinn kennir, og þessvegna eru þeir eigi verðugir þess að varðveita þessa hluti. Og því er þeim líka haldið leyndum, vegna þeirra sem ekki eru færir um að meðtaka þá; því að allir sem meðtaka þá munu eiga hlut í þeim. Þarfyrir minn elskaði, hefi ég talað við yður, því að blessaður ert þú og allir þér tengdir sem af fúsum og frjálsum vilja hafa fengið þetta orð að meðtaka; því að allir sem færir eru um að bera það munu fá hvaðeina sem þeir vænta þegar ég held dóm.
69. Þá ritaði ég Bartólómeus þessa hluti á hjarta mitt og tók í hönd Drottins, ástvinar mannkynsins og byrjaði að fagna og mælti svo;
Dýrð sé með yður Ó Drottinn Jesú Kristur, sem gefur náð þína öllu sem við höfum séð, Halelúja.
Dýrð sé með yður Drottinn, líf syndaranna.
Dýrð sé með yður Ó Drottinn, dauðinn er niðurlægður.
Dýrð sé með yður Ó Drottinn, fjársjóðshaldari réttvísinnar.
Til dýrðar Guði syngjum vér.
70. Og þegar Bartólómeus byrjaði aftur að tala, þá tók Jesú af sér kyrtilinn og tók hálsklút af hálsi Bartólómeusar og byrjaði að fagna og kætast og sagði; Ég er góður, halelújah, ég er auðmjúkur og blíður, halelújah; Dýrð sé me yður ó Drottinnm því að ég gef gjafir öllum sem girnast mig. Halelújah. Dýrð sé með yður Drottinn að eilífu og án enda. Amen. Halelújah.
71. Og þegar hann hætti þessu þá kysstu postularnir hann og hann gaf þeim frið ástarinnar.
